This article has still to be translated

Magie voor Gevorderden

Een wetenschappelijke uitleg van de magie.

Inhoudsopgave

  1. Hoofdstuk 1: Mana
  2. Hoofdstuk 2: Zielecellen
  3. Hoofdstuk 3: Magie
  4. Hoofdstuk 4: Intuitieve Magie
  5. Hoofdstuk 5: Rationele Magie

Hoofdstuk 1: Mana

Primaire Kenmerken

Zoals u waarschijnlijk al weet, is mana een vorm van energie. Anders dan andere vormen van energie, zoals warmte en licht, neemt mana echter een deeltjesvorm aan. Deze manadeeltjes kunnen het best omschreven worden als minuscule bolletjes die ongeveer tien keer kleiner zijn dan een elektron. Naast hun ongelooflijk kleine afmeting zijn manadeeltjes ook nog eens gewichtloos en volledig onzichtbaar.
Mana is overal om ons heen te vinden en nestelt zich bij voorkeur binnenin een atoom, tussen de kern en de rondom vliegende elektronen. Deze open ruimte is zeer groot en bied plaats aan ongeveer drieëndertigduizendmiljard (33 000 000 000 000) manadeeltjes. Dit onooglijk groot getal geeft weerom weer hoe klein een manadeeltje eigenlijk is.

Ontstaan

Daar mana een gecondenseerde vorm van energie is, is het logisch dat mana ontstaat uit andere vormen van energie. Er bestaat dan ook een zeer simpele wisselwerking tussen mana en alle andere soorten energie. Indien een atoom teveel energie bevat, zal het deze energie kwijt raken door deze energie om te zetten in trillingen (warmte), golven (licht) of een van de vele andere soorten energie. Mana is een van deze energiesoorten. Het verband dat de verschillende soorten energie met elkaar hebben is het best te vergelijken met een aantal vaten water die met elkaar verbonden zijn aan de onderkant. Als we water in een van de vaten gieten, zal het water zich verspreiden over alle vaten, tot er een evenwicht bereikt is, indien we water wegnemen uit een vat, stroomt er water van de andere vaten naar het geleegde vat tot er weerom een evenwicht is bereikt. Met energie is het net zo. Als we mana toevoegen aan een atoom, zal er teveel energie in deze vorm voor handen zijn, en zal er een deel van het mana omgezet worden in warmte, licht en geluid. Als we daarentegen mana onttrekken aan een atoom, zal het evenwicht zich in de andere richting willen herstellen en zal er warmte, licht en geluid omgezet worden in mana.
Bovenstaande simpele wisselwerking tussen energieën, ligt aan de basis van het ontstaan van mana, maar verklaart ook de neveneffecten die vaak worden ervaren bij het uitoefenen van magie. Een magiër die mana onttrekt aan de omgeving zal enkele merkwaardige zaken opmerken. Zo zal het kouder worden, zullen de geluiden rondom hem gedempt worden en ziet de omgeving er plots fletser en donkerder uit. In extreme gevallen kan het zelfs zijn dat de omgeving bevriest, er een wolk van duisternis rond de magiër verschijnt en er plots niets meer te horen is. Deze verschijnselen zijn echter alleen te vinden bij grote magische werken, een oorlogsmagiër die een vuurbal oproept zal hiervan geen last hebben.

Gebruik

Daar mana een gecondenseerde vorm van energie is en dus deeltjes-eigenschappen bezit, is mana een soort energie dat in zekere zin als tastbaar kan worden beschouwd. Hun tastbaarheid zorgt ervoor dat manadeeltjes kunnen worden aangetrokken en kunnen worden omgezet in andere soorten energie op een welbepaald moment. In tegenstelling tot warmte, licht en geluid, die zich ogenschijnlijk willekeurig voortplanten doorheen de ruimte, kan mana worden verplaatst volgens een welbepaalde baan, zonder dat hier materiële hulpmiddelen voor nodig zijn. Het enige wat men hier voor nodig heeft is een wezen met voldoende magisch vermogen. Het aantrekken en gebruiken van mana wordt ook wel magie genoemd, maar daarover meer in hoofdstuk drie.

Hoofdstuk 2: Zielecellen

Manaclusters

Zoals reeds gezegd, is mana een soort energie in deeltjesvorm. Deze miniscule deeltjes hebben echter nog enkele heel handige eigenschappen. Net zoals atomen zich kunnen binden tot moleculen, kunnen manadeeltjes zich ook groeperen in grotere gestructureerde groepen. Deze groepen noemen we manaclusters. Indien manadeeltjes op een goede manier met elkaar gecombineerd worden kunnen deze clusters bepaalde eigenschappen krijgen. Zo zijn er bijvoorbeeld clusters die mana kunnen aantrekken of afstoten, andere clusters hebben de eigenschap berichten (bestaande uit mana) te kunnen uitzenden en ontvangen, weer een andere cluster is in staat deze berichten te interpreteren. Zo zijn er enorm veel verschillende clusters, elk met een eigenschap.

De zielecel, een gestructureerde verzameling clusters

Indien we meerdere manaclusters op een goede manier met elkaar kunnen combineren, kunnen we een geheel vormen dat een bepaalde taak kan uitvoeren. Zulk een geheel noemen we een zielecel. Zielecellen bevinden zich altijd binnenin een atoom, aangezien ze daar de bescherming van de elektronenschil genieten en dit dus de stabielste plek is. Elke zielencel heeft een eigen taak: zo zijn er bijvoorbeeld buffercellen die mana opslaan, magneetcellen die mana aantrekken en stuurcellen die de nabije zielecellen comando's geven. Natuurlijk stopt het hier niet bij, voor elke taak die ietwat verwant is aan magie bestaat er wel een zielecel. Daar de zielecel een gestructureerd manacomplex is, is het mogelijk voor een zeer begaafde magiër om zelf een zielecel te ontwerpen en op te bouwen. Bij het scheppen van nieuw leven is dit een essentiële stap. Sterkere en efficiëntere zielecellen zorgen immers voor meer magisch vermogen. Het magisch vermogen van één enkele zielecel is echter zo klein dat er met één zielecel bijna niets aan te vangen valt. Om meer te bewerkstelligen, moeten meerdere zielecellen samengebracht worden tot één ziel.

De ziel

Een ziel is een groot geheel van meerdere zielecellen die samenwerken. In elk levend wezen is een ziel te vinden. Elk atoom in het hele lichaam bevat een zielecel, al deze zielecellen staan in verbinding met elkaar, en vormen zo de ziel van het wezen. Deze ziel is in feite de niet tastbare kern van het wezen, die het hele lichaam vult. Heel belangrijk om te onthouden is dat de ziel vele malen complexer is dan het lichaam. Elk atoom in een lichaam bevat immers een hele zielecel. De ziel staat in contact met het lichaam en bestuurt het. Ook gevoelens, gedachten en emoties spelen zich volledig af in de ziel, al stuurt de ziel wel signalen naar het lichaam. De ziel is echter zeer belangrijk: zonder ziel kan het lichaam niet leven. Bijna alle geestesziekten, waarbij het lichaam van de zieke volledig intact is, zijn te wijten aan een beschadigde ziel.

Men dient ook in het achterhoofd te houden dat elk wezen, ook al heeft het geen echte magische vermogens, in feite constant magie in zich heeft. Het werken van de ziel, ook wel "het Leven" genoemd, is immers een constant magisch proces. Als de ziel stopt met werken, zullen de verschillende zielecellen uit elkaar vallen en herleid worden tot gewoon mana, dit proces is ook wel gekend als sterven.

Heeft een magisch voorwerp ook een ziel?

De oorspronkelijke definitie voor een ziel was: "De verzameling van alle zielecellen binnenin een levend wezen." Sommige magiërs zijn het hier echter niet mee eens. Bij het maken van een magisch voorwerp worden er immers ook zielecellen gebruikt, al zijn die anders van opbouw. Ook deze zielecellen staan in verbinding met elkaar en voeren samen een magische taak uit, de taak die het magisch voorwerp toegewezen heeft gekregen. Als men hier even over nadenkt kan men gerust stellen dat zulk een voorwerp ook een ziel heeft, al zit die vaak minder ingewikkeld ineen. De grens tussen leven en niet leven is hier zeer moeilijk te trekken.

Hoofdstuk 3: Magie

Magie

Nu we weten wat een ziel is en de werking van mana voldoende begrijpen, kunnen we een definitie opstellen voor Magie. Magie wordt gedefinieerd als:
“Het manipuleren en gebruiken van mana om een bepaald effect te bewerkstelligen.”

Dit is natuurlijk een zeer ruime definitie. In het vorige hoofdstuk werd uitgelegd hoe de ziel werkt. Aangezien de ziel constant gebruik maakt van mana om te functioneren, kunnen we dus stellen dat elke ziel magie bedrijft. Dit is ook waar, elk levend wezen, zelf als het wezen in kwestie geen magische verschijnselen kan doen optreden, heeft magie in zich.

In deze cursus zullen we het echter niet hebben over dat soort magie. Wij willen het hebben over magiërs die vuurballen en bliksemflitsen naar elkaar gooien, magische wezens, artefacten met speciale krachten en nog veel meer. Kortom alles wat op aarde als abnormaal zou worden beschouwd. Daarom zullen we onze definitie voor magie een beetje specifieker maken:
"Een magische handeling is elke handeling, uitgevoerd door een lichaam met ziel, die mana gebruikt of manipuleert om een bepaald effect te bekomen buiten het lichaam van de uitvoerder."
Deze definitie is iets specifieker en staat ons toe de leukere kanten van de magie te bestuderen.

Manabewerkingen

Magie wordt niet altijd benoemd als magie. Sommige magiërs gebruiken liever de term "Manabewerkingen". Strikt genomen is een manabewerking een actie die mana gebruikt als energiebron, maar daar er weinig verschil is met de definitie voor magie worden ze wel eens door elkaar gebruikt. Vooral bij het ontleden van een groot magisch proces is de term Manabewerking heel handig. Elke afzonderlijke stap van een magisch proces is immers een Manabewerking

Magiërs en hun beperkingen

Magiërs hebben vaak grote macht, maar er is nog nooit een magiër geweest die alles kon doen wat hij wilde. Net zoals zwaardvechten, boogschieten en paardrijden, is magie een kunst die moet worden geoefend, en zelfs dan zijn er nog barrières die grenzen stellen aan de macht van een magiër.

Een magiër zal nooit zonder mana zitten, dat is zeker. Mana is immers in elk atoom in heel het heelal in grote hoeveelheden aanwezig. Voor een magiër is het dus alsof hij zwemt in een zee van mana. Nee, de beperkingen van een magiër zijn puur te wijten aan zijn lichaam en ziel, en dan vooral de ziel.

Allereerst is er de kennis van de magiër. Magie gebruiken is een ingewikkeld iets, dat op meerdere manieren kan gebeuren. Het is zeer belangrijk dat de magiër weet wat hij doet en voorbereid is op de effecten van het gebruiken van magie. Indien hij dit niet is, kunnen er vreselijke dingen gebeuren, zowel met de magiër zelf als met zijn directe omgeving. Daarom is het essentieel dat een magiër goed word opgeleid.

Een tweede factor is creativiteit. Het is natuurlijk goed mogelijk dat een magiër zijn hele leven niets anders doet dan de spreuken gebruiken die hij heeft aangeleerd gekregen. Hiermee zal hij echter nooit uitsteken boven de rest. Magiërs die creatief zijn en met behulp van gezond verstand de zaken die zij hebben geleerd, kunnen vervormen en verbeteren, komen over het algemeen veel verder dan hun collega's die dit niet doen. Zij zijn in staat om nieuwe spreuken te ontdekken en nieuwe vormen van magie te bedrijven. Natuurlijk is het betreden van deze onverkende gebieden niet zonder gevaar.

De laatste factor van begrenzing is zonder twijfel de belangrijkste en meest onoverkomelijke. Het gaat hier over de magische vermogens die mee zijn gegeven in het DNA van de Magiër. Om magie te bedrijven heeft de magiër bepaalde gaven nodig die hem in staat stellen om de manadeeltjes rondom hem aan te trekken, gebruiken en manipuleren. Het niveau van zijn kunde word meegegeven door de ouders en word bepaald door de magische “gereedschappen” die zich ontwikkelen in het lichaam van de magiër. Zo moet de magiër in staat zijn mana aan te trekken, te structureren, door te zenden naar de juiste uitvoerende onderdelen en daarna het uiteindelijke resultaat naar buiten te brengen. Een magiër die zijn fysieke grenzen bereikt, zal merken dat hij een of meerdere van deze vier stappen trager of niet meer kan uitvoeren. De fysieke grenzen van een magiër hebben alles te maken met de sterkte van zijn ziel, die opgebouwd is uit zielecellen. Weerom kan gezegd worden dat een beter ontwerp van de zielecellen voor een groter magisch vermogen zorgt.

Het ontdekken van magie

Bijna geen enkel wezen word geboren en kan meteen zijn magische vermogens gebruiken. Net zoals lopen en spreken is magie iets dat moet ontdekt worden. Bij magie duurt het redelijk lang voor de magiër zijn krachten leert kennen. De tijd die ervoor nodig is is verschillend van ras tot ras en van persoon tot persoon, maar voor een doorsnee mensenkind duurt het tussen de 8 en de 20 jaar. Extreme gevallen treden ook op, maar niet zo vaak. Ook gaat het ontdekkingsproces niet vanzelf. Vaak is er een extreme emotie nodig om de magie naar buiten te brengen. Door deze sterke emotie zal de magie vanzelf naar buiten komen. Vaak in een wilde en oncontroleerbare vorm. Eens dit gebeurt is, kan de magiër proberen om zijn emoties te reproduceren, en door aanpassingen te maken zijn magie te controleren. Het is heel verstandig om dit te doen onder toezicht van een mentor, dat kan het leerproces aanzienlijk versnellen en vele malen veiliger maken. De nieuwbakken magiër heeft immers nog geen flauw benul van zijn eigen krachten, waardoor de eerste maanden als magiër levensgevaarlijk zijn voor de magiër.

Het bedrijven van magie

Eens de magiër zijn eerste stappen in de wereld van de magie heeft gezet, kan hij beginnen met het gebruik ervan. Er zijn twee grote soorten magie. Rationele magie focust op de wetenschap dat er mana bestaat en is nogal wetenschappelijk en moeilijk aan te leren. Een magiër die Rationele magie bedrijft is zich volledig bewust van zijn omgeving en bouwt zijn spreuk op door de manadeeltjes stuk per stuk samen te voegen. Hij bouwt dus aan een spreuk op een zeer exacte manier. Doordat een Rationeel magiër de aard van magie helemaal verstaat kan hij de uitkomst van zijn spreuk grotendeels voorspellen.

Een tweede en veel makkelijkere vorm van magie is Intuïtieve magie. Een intuïtief magiër bezit niet zoveel kennis over mana en gebruikt zijn emoties om spreuken te weven. Over beide soorten magie zal verder uitgeweid worden in hoofdstuk 4 en 5. Daar intuïtieve magie eenvoudiger is en door emoties wordt gestuurd is dit de eerste soort magie waarmee alle magiërs in contact komen. Deze magiesoort is dan wel makkelijker, maar heeft ook enkele grote nadelen. Zo zijn de gevolgen minder goed te voorspellen en zijn er dingen die simpelweg niet kunnen gedaan worden met intuïtieve magie. Een groot nadeel is dat enkel de vier fysieke elementen water, aarde, vuur en lucht kunnen bespeeld worden met Intuïtieve magie. De vier andere elementen orde, chaos, duisternis en licht kunnen enkel met rationele magie worden gecontroleerd.

De vier stappen van de spreuk

Om een spreuk tot uitvoer te brengen zijn er vier grote stappen die de magiër moet doorlopen. Deze stappen zijn universeel en zowel geldig voor rationele als intuïtieve magie. Enkel de tweede stap is verschillend voor de twee magievormen. Niet elk wezen heeft echter de kracht of het talent om deze stappen uit te oefenen. Voor elke stap zijn namelijk bepaalde zielecellen nodig om deze bewerkingen uit te voeren. Zonder de benodigde zielecellen is het niet mogelijk magie te beoefenen.

  • 1.Mana onttrekken en opslaan: Allereerst moet de magiër een hoeveelheid mana opnemen uit de omgeving, hiervoor worden speciale zielecellen gebruikt die mana aantrekken. De verse manadeeltjes worden dan afgevoerd naar buffercellen in het hele lichaam. Daar blijven ze opgeslagen en kunnen ze op elk moment in gebruik worden genomen. Deze actie heeft echter enkele nadelige neveneffecten. Doordat er mana word onttrokken aan een atoom zal de energiewaarde van dat atoom dalen en ontstaat er dus een leegte (energievacuüm). Om de toestand opnieuw in evenwicht te brengen zal energie uit de omgeving omgezet worden in mana, waardoor het kouder, stillen er donkerder zal worden. Indien er een spreuk wordt uitgesproken die meer mana nodig heeft dan de opslagcapaciteit van de buffercellen, moeten deze constant bijgevuld worden tijdens het uitvoeren van de spreuk, en kan stap één dus de andere stappen overlappen.
  • 2.Spreuken weven: Nadat het nodige mana is opgeslagen in het lichaam, gaat de magiër over op het weven van de spreuk. Tijdens deze stap wordt er een beeld gevormd van de spreuk, die dan later zal gebruikt worden om de echte spreuk op te bouwen. Naargelang de magiër gebruik maakt van rationele of intuïtieve magie, gaat de ziel echter op een andere manier te werk. Een intuïtief magiër maakt gebruik van zijn emoties om een beeld te vormen, terwijl een rationeel magiër dit doet aan de hand van berekeningen en formules. Meer uitleg over het weven van spreuken is terug te vinden in hoofdstuk 4 en 5.
    Nadat het weven van de spreuk voltooid is, beschikt de magiër dus over een beeld van zijn spreuk, dit beeld is nu klaar om geïnterpreteerd te worden.
  • 3.De spreuk doorzenden: Van zodra de hele spreuk is uitgewerkt worden signalen gestuurd naar de verschillende uitvoerende elementen. Deze signalen bestaan uit een gecodeerde boodschap van mana die de benodigde informatie bevat om de spreuk tot uitvoer te brengen. Om een spreuk door te seinen, dient de ziel weerom te beschikken over de juiste zielecellen, in dit geval codeer-, sein- en decodeer-cellen.
  • 4.De spreuk uitvoeren: Zodra de spreuk is doorgezonden naar de verschillende uitvoerende elementen, kan de spreuk naar buiten gebracht worden. Allereerst word de benodigde hoeveelheid mana aangevoerd, waarna deze word omgezet in energie. De energie word op een gestructureerde manier, omschreven door de spreuk, naar buiten gebracht. Vaak is het gevolg een fysisch verschijnsel (vuurbal, bliksem, wind). In veel gevallen word magie naar buiten gebracht via de handen, omdat dat de grootste concentratie uitvoerende cellen zit.
    Als een magiër niet de juiste zielecellen heeft om een van de onderdelen van de spreuk uit te voeren, zal hij daartoe niet in staat zijn, en loopt hij bovendien het gevaar zichzelf en zijn omgeving drastisch te beschadigen. Een magiër die niet genoeg vermogen heeft om de tweede stap uit te voeren is over het algemeen geen gevaar voor zichzelf, omdat hij nooit in staat is een spreuk te bedenken die zijn fysisch vermogen te boven gaat. Een magiër die veel geestelijk vermogen heeft, maar niet genoeg Fysisch vermogen, is daarentegen wel degelijk een gevaar voor zichzelf. Hij kan immers een spreuk bedenken die hij niet kan uitvoeren. Als hij dit dan toch probeert, kan dit dodelijke gevolgen hebben.

Hoofdstuk 4: Intuïtieve Magie

Inleiding

Zoals reeds gezegd in hoofdstuk 3, zijn er twee grote soorten magie. Rationele magie en intuïtieve magie. Beide soorten magie hebben gelijkaardige eigenschappen en kunnen ook gebruikt worden om dezelfde dingen te bewerkstelligen, alleszins grotendeels. Intuïtieve magie wordt echter als eenvoudiger beschouwd, omdat er minder wetenschappelijke kennis voor nodig is. Het bedrijven van magie wordt hier op een emotionele en kunstzinnige manier benaderd en is dus makkelijker te begrijpen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ruim negentig procent van de magiërs op Amaroth enkel gebruik maken van Intuïtieve magie. Dit is ook wel logisch omdat intuïtieve magie veel handiger is voor de doorsnee manabewerking. We hebben het hier dan voornamelijk over fysieke zaken zoals vuurballen, genezingen, levitatie en andere. Het grote nadeel van intuïtieve magie is dat het beperkt is in gebruik. Voor grotere spreuken zoals het scheppen van leven ,manipulatie van materie en het maken van magische voorwerpen is er steevast rationele magie vereist.

Emoties als sturing

Het feit dat intuïtieve magie zoveel simpeler is dan rationele magie is grotendeels te wijten aan de simpelere manier van sturen. Een intuïtief magiër maakt namelijk gebruik van zijn emoties om een magisch effect te bewerkstelligen. Terwijl het bij rationele magie essentieel is dat alles exact volgens een logisch en wetenschappelijk stramien gebeurt, is dit bij intuïtieve magie helemaal niet het geval. Intuïtieve magie is eerder een kunst dan een wetenschap en de kracht van de magiër wordt hier dan ook niet zozeer bepaald door zijn kennis, dan wel door de controle die hij heeft over zijn emoties. Natuurlijk komt het uitoefenen van intuïtieve magie ook niet botweg neer op het spelen met je eigen emoties om iets te laten gebeuren. Omdat intuïtieve magie evenzeer gebruik maakt van mana als zijn tegenhanger, zijn er een hele hoop regels verbonden aan de manier waarop intuïtieve magie werkt.

Het doek waarop geschilderd wordt

De grootste opdracht voor een intuïtief magiër is zijn emoties zo onder controle te krijgen dat hij er magie mee kan bedrijven. Dit is alles behalve een makkelijke zaak en vergt enorm veel oefening om een goed resultaat te bekomen. Niet alleen moeten de juiste emoties naar buiten gebracht worden, dit moet ook op de juiste wijze, op het juiste tijdstip en op een manier die de magiër zelf niet meesleept in die emoties.

Voordat de magiër zijn spreuk kan formuleren, moet hij eerst helemaal vrij zijn van elk spoortje emotie. Hij moet een emotioneel vacuüm creëren in zijn geest, om zo te verzekeren dat zijn spreuk puur is. Dit emotioneel vacuüm word vaak gezien als het "witte doek" waarop de magiër in kwestie zijn spreuk zal "schilderen". Een emotioneel vacuüm kan het best bereikt worden door langdurige meditatie. Natuurlijk heeft niet elke magiër de tijd om te mediteren. Er zijn dan ook verschillende handelingen die ervoor kunnen zorgen dat de geest in enkele ogenblikken vrij van gedachten kan gemaakt worden. Deze methodes zijn vaak echter niet zo effectief als meditatie.
Daarom wordt er vaak gezegd dat oorlogsmagiërs, die spreuken moeten kunnen weven in enkele ogenblikken, niet op een "witte doek" schilderen, maar op een "bevlekt laken". Hiermee wordt bedoeld dat bij het snel uitspreken van een spreuk vaak restjes emoties overblijven en de spreuk dus niet puur is. Hierdoor kan een spreuk afwijkend gedrag vertonen. Meestal heeft dit weinig of geen effect, maar er zijn al gevallen met dodelijke afloop bekend.

Verschillende emoties, verschillende effecten

Nadat de magiër zijn geest heeft vrijgemaakt, kan hij beginnen met het weven van zijn spreuk. hierbij is het de bedoeling op de juiste manier emoties toe te voegen aan het emotioneel vacuüm in zijn geest. Op die manier wordt een afbeelding gevormd van de spreuk, die later dan kan omgezet worden in een reeks manabewerkingen die een fysisch effect teweegbrengen. Daar elke geest anders is, is de manier waarop die emoties moeten aangebracht worden op het witte doek, anders voor iedereen en kan het "schilderen" van een spreuk enkel geleerd worden door veelvuldig proberen. Er zijn evenwel enkele regels die voor iedereen hetzelfde zijn. Deze regels worden in meerdere boeken uitgebreid onderzocht en geanalyseerd. De belangrijkste regels zijn de eigenschappen van de verschillende emoties, die hieronder worden omschreven. Belangrijk om te weten is dat elke emotie verschillende betekenissen kan hebben. Hierbij is er altijd één betekenis die er uit springt. Deze betekenis noemen we de primaire betekenis, en beschrijft het effect van die emotie als de emotie als eerste aan het emotioneel vacuüm wordt toegevoegd.

De primaire emotie kan beschouwd worden als de basiskleur van het magische schilderij en bepaald het element van de spreuk. Een gewone intuïtieve magiër kan enkel de vier basiselementen oproepen. Woede, rust, geluk en angst staan respectievelijk voor de elementen Vuur, aarde, lucht en water. Om een vuurbal op te wekken moet de magiër zich dus eerst kwaad maken, indien hij de lucht rondom hem wilt laten wervelen moet hij zichzelf eerst vullen met blijheid. Er zijn natuurlijk spreuken waar het element van de spreuk twijfelachtig is, in zulk een geval moet er door lang oefenen een formule gevonden worden voor deze spreuk.

Nadat de primaire emotie is aangebracht, kan de spreuk verder gevormd worden door het binnenlaten van andere emoties. Een primaire emotie alleen is volledig waardeloos op magisch vlak. De spreuk moet verder aangepast worden, vormen moeten gedefinieerd worden, plaatsbeschrijvingen en manieren van interactie met de omgeving moeten worden vastgesteld.

Deze zaken gebeuren door het toevoegen van secundaire emoties. In principe worden hier dezelfde emoties gebruikt, zijnde woede, rust, geluk en angst, maar hun betekenis is veranderd omdat ze pas later worden aangebracht. Ook varieert hun betekenis aan de hand van de manier waarop en de plaats waar ze worden toegevoegd in het emotioneel vacuüm. Over het algemeen wordt woede hier gebruikt om een spreuk wilder en furieuzer te maken. Rust dient vaak om een spreuk zachter en ordelijker te maken, ook de plaatsvoorwaarden worden meestal met rust ingevoerd. Geluk wordt vaak gebruikt bij genezingsspreuken en angst is een emotie voor spreuken met impact op de geest van de tegenstander, illusionisme is daar een voorbeeld van.

Nadat alle emoties toegevoegd zijn, zit de magiër dus met een emotioneel schilderij in zijn hoofd. Dit emotioneel schilderij is een geestelijke afbeelding van de spreuk die de magiër wilt uitspreken, en kan dus als een bouwplan voor de spreuk worden beschouwd. Alles wat de magiër nu nog moet doen is het naar buiten brengen van zijn spreuk. Als zijn magische vermogens groot genoeg zijn voor het ten uitvoer brengen van de spreuk, zal de spreuk ook effectief verschijnen en gebeuren zoals de magiër het had beschreven. Meestal zijn de handen van de magiër de uitvoerende lichaamsdelen.

Intuïtieve magie en de vier overige elementen

In voorgaande paragraaf werd omschreven hoe een magiër de vier hoofdelementen naar zijn hand kan zetten met emoties. Nu is nog maar de vraag: wat met de vier overige elementen? Het antwoordt op deze vraag is redelijk simpel: de nevenelementen orde, chaos, licht en duisternis zijn niet tot nauwelijks bruikbaar in de Intuïtieve magie. Dit is vooral te wijten aan het feit dat er geen afgebakende emoties voor handen zijn voor deze vier elementen. Af en toe slaagt een Magiër er wel eens in een emotie te fabriceren die een van deze elementen kan oproepen, maar dit is eerder zeldzaam. Bovendien blijkt het elementenpatroon op dit vlak verschillend te zijn van persoon tot persoon en is er nog nooit iemand in geslaagd om het gebruik ervan te leren aan iemand anders. Enkel een magiër met veel talent kan door lang oefenen de vier nevenelementen beheersen.

Hoofdstuk 5: Rationele Magie

Inleiding

In het vorige hoofdstuk werd al gesproken over intuïtieve magie. Deze eenvoudige en emotionele vorm van magie bedrijven is erg handig voor de simpelere spreuken, maar heeft een paar grote nadelen. Zo zijn de nevenelementen orde, chaos, licht en duisternis nauwelijks bruikbaar. Daarnaast is het zo dat Intuïtieve magie op een instinctieve manier wordt bedreven en de gevolgen niet helemaal voorspelbaar zijn. Hierdoor is het bijvoorbeeld niet mogelijk om geautomatiseerde spreuken en magische voorwerpen te maken met Intuïtieve magie, omdat het gedrag van deze voorwerpen dan veel te onvoorspelbaar zouden zijn, daarnaast is het nog eens praktisch onmogelijk een emotioneel beeld van een spreuk op te slagen zonder gebruik te maken van een ziel.

Gelukkig is er ook nog de rationele magie, een vorm van magie die op wetenschappelijke principes steunt en veel meer mogelijkheden heeft. Door zijn wetenschappelijk karakter is rationele magie ook veel moeilijker dan intuïtieve. Het is dan ook niet verwonderlijk dat slechts tien procent van de magiërs op Amaroth rationele magie gebruiken.

De wetenschap van het manadeeltje

Rationele magie bevat in feite alle kennis over het gedrag en de eigenschappen van mana, de gecondenseerde energiebron voor magie. Door de eigenschappen van mana in formules te gieten, kan men het gedrag van mana volledig voorspellen, en zo dus manabewerkingen in theorie opstellen voor ze ook werkelijk uit te voeren. Dit is dan ook wat er gebeurt bij het uitvoeren van rationele magie. Aan de hand van vooraf bepaalde formules, stelt de magiër een uitvoeringsplan op met verschillende handelingen, die na uitvoering voor een vooraf voorspeld effect zullen zorgen.
Het voordeel hier is dat het effect niet ongeveer juist zal zijn zoals bij intuïtieve magie, maar exact zal zijn tot op de kleinste beweging van de manadeetjes. Dat uiteraard als geen rekenfouten worden gemaakt.

De geschiedenis van de rationele magie

Rationele magie werd voor het eerst ontdekt door Leon, toen hij nog op aarde leefde.Leon was het allereerste wezen dat magie bedreef, en ontdekte op zestienjarige leeftijd voor het eerst intuïtieve magie, na enkele jaren zag hij echter in dan magie niet altijd door middel van emoties moest gebeuren, en ontdekte hij dat een rationele benadering van magie tot veel betere resultaten leidde. Aanvankelijk bedacht hij een methode die de bewegingen van elk manadeeltje beschreef en ze een tijdstip van omzetting in energie meegaf. Deze methode wordt de deeltjesmethode genoemd, en wordt tot op heden nog steeds gebruikt voor kleine spreuken die heel erg exact moeten zijn. In de deeltjesmethode krijgt elk manadeeltje dus een “baan” en “energiepunt” mee. Meerdere manadeeltjes met elk hun eigen baan en energiepunt vormen zo een spreuk.

Leon merkte al gauw dat deze methode veel te ingewikkeld werd als er grotere spreuken moesten uitgesproken worden, en bedacht de “methode der manastromen”. Bij deze methode werden er stromingen van mana gedefinieerd, en was de aparte baan van manadeeltjes niet meer zo belangrijk.

Meestal waren de bewegingen van de verschillende manadeeltjes toch ongeveer gelijk, en was het dus niet nodig elke baan te beschrijven. Verder werden de energiepunten vervangen door energiezones, zones waar mana werd omgezet in energie met en bepaald debiet. Deze methode was een waar succes en is tot op heden de meest gebruikte manier om rationele magie te bedrijven.

Er worden dagelijks nieuwe ontdekkingen gedaan op vlak van magie, en het kennisgebied is simpelweg te uitgebreid om helemaal te omschrijven. In onderstaande paragrafen zal nog uitgelegd worden hoe een rationele spreuk juist wordt uitgevoerd, voor meer complexe zaken moeten professionele naslagwerken geraadpleegd worden.

Spreuken weven met rationele magie

Het weven van een spreuk met rationele magie is redelijk ingewikkeld, maar best wel interessant.Een groot voordeel van rationele magie is dat het steunt op wiskundige formules. Hierdoor kan een spreuk vooraf op papier uitgewerkt worden, en kunnen spreuken dus ook in instructieboeken gebundeld worden. Deze kunnen dan gelezen en uitgevoerd worden door andere magiërs met een zelfde resultaat. Bij intuïtieve magie is dat niet mogelijk omdat emoties bij iedereen anders werken.

De eerste stap in het weven van een rationele spreuk is dan ook vaak het op papier uitwerken van deze spreuk. Deze stap is echter optioneel en wordt enkel gebruikt voor het uitspreken van heel complexe spreuken en bij het maken van magische voorwerpen. Voor simpele spreuken worden de berekeningen rechtstreeks in het hoofd gedaan, dat is dan de tweede stap.

In de tweede stap worden dus alle manabewerkingen stap voor stap geformuleerd in de ziel van de magiër, aanvankelijk is dit moeilijk en duurt het redelijk lang, maar na een tijdje wordt het een tweede natuur, waardoor de magiër niet langer moet nadenken over het opbouwen van de spreuk.

Wetenschappers hebben aangetoond dat elke spreuk die is uitgesproken, wordt bewaard in de ziel, bij het maken van een nieuwe spreuk wordt de ziel eerst doorzocht en worden bruikbare delen van oudere spreuken gebruikt om de nieuwe spreuk op de bouwen. De magiër moet dan enkel nog de stukjes aaneen plakken. Een klein voorbeeld om dit te illustreren. Stel dat een magiër een grote vuurbal wilt oproepen, maar hij heeft in het verleden al een vuurzee opgeroepen, dan kan hij het stuk van de oude spreuk dat voor het vuur zorgt, gebruiken om vuur op te roepen voor de tweede spreuk. Hij moet dan enkel nog voor een bolvorm en een beweging in de richting van zijn doel zorgen.

Nadat de magiër alle manastromen en enegriezones heeft vastgesteld, zit er in principe een “programma” in zijn hoofd dat voor de uitvoering van de spreuk zal zorgen. Dit “programma” is vergelijkbaar met het emotioneel schilderij uit de intuïtieve magie, mar heeft meer het karakter van een bouwplan waar alles precies op is aangeduid. Van zodra de magiër besluit de spreuk tot uitvoer te brengen, stuurt het “programma” signalen naar de uitvoerende elementen, waarna de spreuk gevormd wordt en zich fysisch voordoet.

Terug naar de Bibliotheek...