This article has still to be translated

Ridder Rat en de Rattenvanger van Luxur

Een verhaal uit Op Avontuur met Ridder Rat

Nog niet zo heel lang geleden was er in Luxur een rattenplaag. Ridder Rat woonde in die tijd in één van de vele bibliotheken, waar hij de boeken beschermde tegen kwaadwillenden. Hij versloeg muizen, verjoeg insecten en ondertussen las hij heel veel boeken.
Steeds drukker werd het in de bibliotheek en Ridder Rat had steeds minder tijd om te lezen, omdat hij muizen en insecten en andere dingen moest verjagen. Maar het werd niet drukker omdat er meer bezoekers kwamen die boeken wilden lezen. Nee, het werd drukker omdat er steeds meer ratten waren die honger hadden en de boeken begonnen op te eten. Ridder Rat deed zijn uiterste best, maar hij kon de ratten niet in aan. Ze negeerden hem gewoon, hoe vaak hij ze ook prikte met zijn zwaard.

Ridder Rat was natuurlijk niet de enige die de rattenplaag opmerkte. De beheerders van de bibliotheken merkten dat al hun boeken opgegeten werden en overal lagen rattenuitwerpselen. Dus besloten ze om een rattenvanger in te schakelen.
En de rattenvanger kwam. En hij begon zijn werk. Op plaatsen waar veel ratten kwamen (de dikste boeken, die vonden de ratten het lekkerste) plaatste hij vallen. Hij maakte paden naar de vallen en zodra de laatste val gezet was, hoorde hij de eerste afgaan. De rattenvanger snelde naar de val toe en zag een dikke zwarte rat in de val zitten - en een witte rat met een harnasje en een zwaard verdween net de hoek om.

Ridder Rat had zich namelijk voorgenomen om de rattenvanger te helpen. Daarvoor had hij de eerste rat die hij zag aangesproken en gedaan alsof hij een heel erg lekker boek wist. "Hee... pssst! Psssst! Kom eens hier! Ik weet een heel erg lekker boek... wil je er ook een hapje van?" had Ridder Rat gefluisterd. De dikke zwarte rat had niet getwijfeld en had Ridder Rat meteen geloofd en was hem gevolgd. "Kijk, daar is het! Als je in dat grote metalen ding stapt, kun je er heel erg makkelijk bij. Ga maar! Het is echt een heel erg lekker boek..."

En zo bleef Ridder Rat bezig. Steeds hoorde de rattenvanger de val afgaan en snelde hij er heen, waarna hij één, twee, of zelfs een hele groep ratten in de val zag zitten. En steeds weer zag hij Ridder Rat om het hoekje verdwijnen. "Die rat... die ontsnapt steeds weer aan mijn vallen! Volgens mij is dat de leider. Hij is de enige witte rat en alle andere ratten hier zijn zwart. En hij draagt een harnas en een zwaard... dat moet de leider wel zijn! Als ik die te pakken weet te krijgen... dan ben ik hier klaar."

Dus ging de rattenvanger allemaal dingen bedenken om Ridder Rat te pakken te krijgen. Ondertussen bleef Ridder Rat andere ratten naar de vallen leiden en de plaag begon af te nemen. Maar de rattenvanger had nu zijn zinnen gezet op Ridder Rat en hij wilde niet opgeven tot hij hem had!

Na een lange, zware dag plofte Ridder Rat met een zucht neer in zijn luie stoel, in zijn huisje dat hij van boeken had gebouwd. "Hè hè, dat was een zware dag zeg! Eerst eens even zitten, voordat ik ga eten en slapen..." Maar hij was zó moe, dat hij in zijn stoel in slaap viel, met zijn harnas nog aan en zijn zwaard nog aan zijn riem. Daarom merkte hij niet dat de rattenvanger hem bekeek door het raampje...

De rattenvanger had Ridder Rat namelijk de hele dag gevolgd om er achter te komen waar hij woonde. Nu stond hij naar Ridder Rat te kijken door het ronde raampje van Ridder Rat zijn boekhuis en vroeg zich af of hij nú zou toeslaan, of nog even zou wachten. Maar hij dacht aan zijn eigen huis en wilde terug, dus besloot hij nu toe te slaan.
Voorzichtig tilde hij het boek op dat het dak van Ridder Rat zijn huis was. Ridder Rat sliep nog steeds en hij rilde even van de plotselinge tocht. De rattenvanger legde het boek naast zich neer en liet zijn hand in het huisje verdwijnen... en pakte Ridder Rat.

Ridder Rat werd wakker toen hij de hand van de rattenvanger voelde. Hij probeerde nog te ontkomen, maar hij was te moe en de rattenvanger pakte hem. "Help! Help!" riep Ridder Rat, "Help! Ik word ontvoerd, help!"
Maar niemand kwam hem helpen. De rattenvanger stopte Ridder Rat in een kooitje en keek hem aan. "Zo, nu heb ik je! Steeds zag ik je weglopen van mijn vallen, de andere ratten aan hun lot overlatend. Nu heb ik jou, de leider, en zal de plaag snel over zijn! Dan kan ik weer naar huis en..." maar Ridder Rat onderbrak hem: "Ik ben geen rat! Ik ben een ridder en mijn naam is Rat! Laat me gaan, ik wilde alleen maar helpen!"
De rattenvanger lachte. "Haha, je bent geen rat? Wat ben je dan wel? Een hele grote muis zeker? Nee, ratje, ik geloof je niet. Jij gaat lekker met mij mee. Ik laat je leven, maar je zal voortaan bij mij wonen en me helpen andere ratten te vangen. Kom jij maar mooi met mij mee!"
"Maar ik ben helemaal geen rat, ik ben een ridder! Een ridder zeg ik je, een ridder! Geloof me dan toch, ik heb steeds alleen maar de andere ratten naar je vallen toe gebracht! Luister dan toch, luister toch naar me!" Maar de rattenvanger schonk er geen aandacht aan.

Zo kwam het dat Ridder Rat bij de rattenvanger in een kooitje ging wonen. Hij was diep ongelukkig en zat alleen maar in een hoekje na te denken. "Ach, ach... waarom gelooft hij me nou niet? Ik ben geen rat, ik ben een ridder... ik wilde alleen maar helpen, want dat doen ridders! Ik wil hier weg... ik wil weer op avontuur. Ik zou wel naar Brima willen, om de gevleugelde Angeli te zien... misschien kan ik zelf wel vleugels krijgen! Wat lijkt me dat toch heerlijk... vliegen! Maar dan moet ik eerst uit deze kooi zien te komen..."

Ridder Rat stond op en liep naar het deurtje van zijn kooi. Die zat stevig dicht, met een haakje aan de buitenkant. Hij probeerde bij het haakje te komen, maar hij kon er niet bij. "Hmmm. Mijn ridderarmen zijn niet lang genoeg. Ik moet iets hebben... iets stevigs... iets langs... maar wat?"
Ridder Rat was helemaal vergeten dat hij zijn zwaard nog had. Het zwaard lag nu ergens op de grond, onder het stro. Ridder Rat begon rondjes door de kooi te ijsberen, nadenkend over zijn probleem.

"Auw! Hee, waar ben ik nou over gestruikeld? Zo stevig is het stro helemaal niet..." Tijdens het ijsberen was Ridder Rat over zijn eigen zwaard gestruikeld. "Wacht eens even... natuurlijk! Mijn zwaard is lang en het is stevig. Als ik dat nou gebruik om het haakje te openen..."
Ridder Rat probeerde het meteen. En ja hoor, het lukte! Het haakje ging open... en het deurtje zwaaide naar buiten. "Hoera! Ik ben vrij! Ik kan weer op avontuur!"

En Ridder Rat snelde het huis van de rattenvanger uit, die weg was om ratten te vangen. Ridder Rat rende weg, de wijde wereld in, op zoek naar Avontuur...

Terug naar de Bibliotheek...